1 - Uyku Ve His ( Giriş )

image69

Kimsesizlerin kimsesi olmak gibi bir çaba içerisine girmiyorum. Uykum gelecek az sonra. Öyle bir çukura düşersem ilk başta kendimin kimsesi olacağım. Babam ölmeden önce öyle öğütlerdi. Bilemiyorum, kim bilir belki ölmemiştir. 

Umursamıyorum ama ben dahi ölmemiş olabilirim. Her şey karanlık bir odada oldu. Saat gündüz gibiydi ve üzerimde alt çarşıdan aldığım siyah renkli ceketimle yürüyordum. Meğer çok fazla uyumuşum. Öyle söylüyor birisi. Meğer çok uyuşmuşum. 


2- Hikaye Başlıyor


Öldüğüme göre artık rahatça konuşabiliriz. Herkes gibi renkli düşlere açılan uykularım vardı geçen zamanda. Geçen zamanda kurulmamış hayallerim vardı. Herşeyin, kendi farkıma vardığımda başladığını düşünüyordum. Normal bir hayatım olmayacaktı. Kimselerin farketmediği boyutlara ulaşmaya başladım önce, sonra herşeyi fark eder oldum. İlk olarak çocukken yürüdüğümü izledim. Sonra olmadığım yerlere, daha önceden tanımadığım zihinlere ulaştım. Daha önce de söylediğim gibi kimsesizlerin kimsesi olma gibi bi uğraşım yok. Lakin gerçek bu! Ve fakat ne ateş çıkarabiliyorum sizin istediğiniz gibi ne de dünyayı kurtarabilirim. Amacım evrenden soyutlanan ruhumu eskiden ve her zaman olduğu gibi bulmak istiyorum. Meğer hiçbir şey kendi farkıma vardığımda başlamıyormuş. Herşey onun farkına vardığımda başlıyor. Son yaşadığım paranormal olaylara kadar rahatça ölürüm diye düşünürdüm. Gerçek kesinlikle bu değil. Ölmek istemiyorum. Birine değer vermeyi öğreniyorum. Onunla sahilde uyuyup kaldığımızı izlemek istiyorum. Herkesi hissedebileceğimi biliyorum ama ona ulaşmak imkansız. Bu beni katlanılmaz halde heyecanlandırıyor. Beynimin uyurken akıp gideceğinden korkuyorum. Yemek yememekten ve uyandığımda korkacak olmaktan korkuyorum. Aşık oluyorum hemde kaçık şairleri söylediklerine nazaran daha aksi! Keşke daha önce tanısaydım. Hem onu hem kendimi. Hem de evreni. Ama herşey için ve hiçbir şey için çok geç. Acı olansa bunları ölmeden önce yazdım. 

(Ölüm)

Koltuğa bedenimi uzatmışlar, tüm eller ve göz yaşları değersiz bedenim için. Ruhuma uzanan hiç el ve göz yaşı yok. Insan öldüğünü görmemeli. Bunu gördüğüme inanıyorum ama kimsenin inanmasını beklemiyorum. Imam dedikleri adam anlamadığım bişeyler söyleyip tüm vücudumu yıkıyor. Ki dün gece düş almıştım. Temizim ve bu bana yapılan bir hakaret. Neyse önemli değil sonuçta on iki dakika önce bedenimi tamamen toprağa gömdüler. Öldüm.